|
|||
| Facebook bizi tanıştır, sonra da ayır! |
| Tartışma | |||
 Amerika’da her beş boşanma dilekçesinden birinde Facebook kaynaklı nedenler ileri sürülüyormuş. Sitenin dünyadaki en fazla kullanıcısına sahip olan ülkemizde durum nasıl diye merak ettik. İşte cevaplar...Sanal paylaşım siteleri arasında en çok kullanıcısı olan ‘Facebook’ hakkında geçtiğimiz günlerde yayınlanan bir haber ilginç bir gerçeği de su yüzüne çıkardı: “Amerika’da yapılan bir araştırmada, ülkede 2009 yılında hazırlanan her 5 boşanma dilekçesinden birinde Facebook kaynaklı nedenler göze çarpıyormuş. Uzmanlara göre, eşler birbirlerini Facebook'ta kaçamak yapmakla veya ‘Facebook'a dalıp birbirlerini unutmakla suçluyorlarmış.” 2004 yılında, henüz 19 yaşında iken öğrenci arkadaşları için bu siteyi yaratan Harvard öğrencisi Mark Zuckerberg’in, şüphesiz kurduğu sitenin yol açacağı sorunlar hakkında bir fikri yoktu. Ona kazandırdığı milyon dolarlar göz önüne alındığında bunu çok da önemser mi bilinmez ama sitenin, sanal ya da gerçek sadakatsizlik nedenleri arasında gösterilmesi ve boşanma dilekçelerine girmesi, iletişim kanallarımızın nasıl yön değiştirdiğine dair, araştırılması gerekli yeni bir sosyolojik gerçek olarak karşımızda. Konunun Türkiye ayağında henüz ortaya konmuş bir araştırma yok ancak en azından biz de bir nabız yoklayalım istedik.  “İlişkiler ve evlilik için tehlikeli”Facebook’u 2 senedir aktif olarak kullanıyorum. Bir ara özel sebeplerle kapatmama rağmen sadece 2 gün ayrı kalmaya dayanabildim. Bugüne kadar başka bir sanal ortama sürekli üyeliğim yoktu fakat Facebook bende bağımlılık yarattı. Arkadaşlarımın hayatlarını takip ediyorum ve onlarla iletişimim hiç kopmuyor. Sevinçlerimi, üzüntülerimi ya da bazen özel anlarımı bile paylaşıyorum ve her durumda çok güzel geri dönüşler alıyorum. Böylece eski dostluklarım da yeniden canlandı, yeni dostlarımla ilişkilerim pekişti. Elbette bunlar sanal ortamın en masum, en dostane tarafları. Bunun gibi dijital ortamlarda insanlar birbirleriyle daha rahat ve daha özgür konuşuyorlar. Yüz yüzeyken söyleyemeyeceğiniz şeyleri karşılıklı yazışarak daha kolay ifade edebiliyorsunuz. Bu tarz üstü kapalı bir iletişimin daha çekici ve cazip olduğunu kimse inkar edemez. Belki de gizemin etkisi merak ve heyecan uyandırıyor. Eskiden beğendiğiniz birini, yıllardır görmediğiniz, ayrıldığınız sevgilinizi ya da platonik olarak ilgi duyduğunuz birini bulabilirsiniz. Bütün bunları yapmak için ne telefona, ne adrese gerek var, sadece ismini bilmeniz yeterli! Hal böyle olunca da, biraz merak, biraz yaramazlık önünüzdeki kapıları açıyor. O kapıdan bir kez girdiğinizde de, niyet önemli değil, devamı geliyor. Bence bu sadece erkekler için değil, kadınlar için de geçerli. Zayıf bir anınızda, bazı durumlardan etkilenmeniz çok kolay oluyor. Ben bir kez bu kontrolsüz ve ‘imkansız’ olabilecek durumdan, ilişkiye dönmeden çıkabildim. Neticede, bunu kendim de yaşadığım için Facebook’u ilişkiler ve evlilik çerçevesinde bir tehlike olarak görüyorum. Aldatmak artık çok daha sinsi ve kolay maalesef.  “Asıl sorun kıskançlık, anlayışsızlık, vs...”“Facebook, evlilik kurumunu derinden sarsan sanal bir çılgınlıktır”... Böyle saçma sapan bir önerme olabilir mi? Kesinlikle hayır. Boşanmak mevzubahisse tükenen aslen ilişkidir, böylesi bir durumda Facebook da olsa olsa günah keçisi olur. Ya da koskocaman soyut bir bahane... Sebep bambaşkadır, adını koymak gerek. Misal kıskançlık... Peki, anlayışsızlık nasıl? İsterseniz, kuruntu, sabit fikirlilik ve dahası da var. Evlilik kurumu, insanların özgürlüklerini kısıtlayan, kompleksleri açığa çıkaran, çiftlerin birbirini gönüllü-gönülsüz zapturapt altına aldığı bir işlevselsizlik ile resmedilecekse şayet, muhakkak bir tükeniş ve çırpınış sürecine girilmiştir. ‘Biz’i ister istemez unutan ve zamanla ‘sen’ ve ‘ben’ şeklindeki adı konulmamış bir rekabete dönüşüveren birliktelikten artık ne hayır gelir? Gelmez, gelemez... “Makyaj malzemelerin benden daha önemli mi?”, “Tuttuğun takım mı değerli yoksa ben mi?” gibi sorular ile senin ailen, benim ailem minvalindeki sayıklamalar ve bilcümle gereksiz ayrıntı varken Facebook’un suçu olsa kaç yazar. Üstelik Facebook’ta her şey sere serpe... Asla bir koruma kalkanı yok. Herkes birbirini tanıyor, ilişki durumunu biliyor, fotoğraflarını görüyor ve paylaştığı videolardan karakter tahlili yapabiliyor. Yaşı, işi, hobileri, dini, siyasi görüşü... Her şey ayan beyan. Merak kediyi öldürür de, insanın yakasını rahat bırakır mı? İlkokul arkadaşını buluyor biri, diğeri eski sevgilisini... Eskiden neydi, bugün ne hale geldi? Statü, medeni hal, ulaştıkları mertebe... Asıl kıskançlık, çiftler arasında yaşanan değil, bireyin içinde saklanan oluyor. Ve ister evli, ister bekâr, bir noktadan sonra hepimiz iliğimize dek yalnızız. O yüzden hatırlanmayı diliyoruz, en büyük korkumuz ise fark edilememek. Kurt olmak cesaret ve maharet ister, bizimse tek derdimiz ve telaşımız sürüden kopmamak, gerisi laf-ı güzaf... AYLA TÜRKSOY Devamı Seninle Dergisi Şubat 2010 Sayısında... Paylaşmak ister misin?
|
|
|
|
