Bütün özel günleri ve kutlamalarını severim ama en çok 14 Şubat’ı keyifli geçiririm. Her yanımız savaş, kavga, çatışma doluyken; insanoğlu pek çok niteliğini kaybetmek üzereyken, böyle günlerin yaşamdaki değerleri hatırlattığını düşünüyorum. Umudum tazeleniyor. Hala aşka sahip çıkan, onan inanan insanlar olduğunu bilmek, dengelerin bozulmadığının bir göstergesi bana göre. İlişkisi olmayan, bekar olan birçok dostumun, 14 Şubat’ta hüzünlendiğine şahit oldum. Böyle özel günlerin, yalnızlığı insanın yüzüne çarptığını düşünenler de var. Bu fikirlere katılmıyorum, hatta bunun biraz da bencilce olduğunu düşünüyorum. Neden mi? Hepimiz evrensel bir gücün içindeyiz. Bir resmi tamamlayan, yap-boz parçaları gibiyiz. Sadece o anda bizim sahip olmadıklarımıza, başkaları sahip diye, elimizin tersiyle itemeyiz. Dünyayı daha iyi ve yaşanır kılmak için, şimdi olduğundan çok daha fazla sevgiye ihtiyaç var. Bir gün bile olsa, insanlar sevgiyi hatırlıyor, onun kutlamasını yapıyorlarsa; ben içinde olmaktan mutluluk duyarım. Sevgililer Günü, sadece sevgilisi olanların kutladığı bir gün değildir. Aşkın, sevginin varlığına duyulan mutluluğun göstergesidir. Aşkın yeryüzünde dolaştığının, hala bizi terk etmediğinin ve hala güzel düşlerin umudu olduğunun belirtisidir 14 Şubat!

Ben aşkın savaşçısıyım. Onu korur ve savunurum. Her 14 Şubat’ta, dünyanın dört bir tarafında, sevginin gücünü bilen ve onu takip eden insanların olduğunu görmek, kutlanmayı hak eder.

Candan Ünal’la Aşk ve İlişkiler

Devamı Seninle Dergisi Şubat 2010 Sayısında...