Sonbahar geldi. Bol yağmurlu, güneşten uzak günler, depresif ruh halimizi tetikliyor. Korkulu rüyamız sonbahar depresyonuna ebediyen ‘elveda’ demenin, aslında çok basit yolları var.

Sabah penceremizden odamıza süzülen ışık “Günaydın. Uyanma vaktin geldi. Yeni bir gün seni bekliyor” diyor. İçimize yeni bir umut doğuyor, tüm gücümüzle enerji dolu yataktan fırlıyoruz. Dışarıda sıcacık bir hava, kemiklerimize kadar ısındığımızı hissediyoruz. Neşemiz yerinde, yüzümüzde nedensiz bir gülümse. Yaz işte! Herkese yaz aşklarını yaşatmasa da, insanın ruh halini düzeltmeye yetiyor. Sonbahar öyle mi? Yazın cömert davranan güneş, sonbaharda yüzünü gösterirken cimri mi cimri. Her sabah uyanmakta zorluk çekiyoruz. Günün doğmasını istemiyor, sıcacık yatağımızdan çıkmak bile kabusa dönüşüyor. Aslına bakılırsa yıl bize göre Ocak’tan değil, Eylül’den başlıyor. Yılın tüm yükünü bu aydan itibaren hissediyoruz. Omuzlarımıza yeni yeni sorumluluklar biniyormuş gibi geliyor. Her sonbahara girişte bu ritüeli yaşıyoruz. Ne de olsa bu dönem psikoloji literatürüne adını ‘sonbahar depresyonu’ olarak altın harflerle kazıtmış. Peki, bu depresyonu yaşamadan sonbaharın tadını doyasıya çıkarmanın bir yolu yok mu? Mevsimler illa ki ruh halimizi değiştirmek zorunda mı? Sonbaharda dahi yazın coşkusunu yaşayabilmemiz için International Hospital’dan Psikolog Ferahim Yeşilyurt’a sonbahar depresyonundan kurtulabilmenin yollarını sorduk. Okuyun, uygulayın, depresyona “Güle güle” deyin ve ruhunuzu tazeleyin.