Türkiye Kadına Yönelik Şiddet Avrupa Konseyi Sözleşmesi’ni parlamentosunda onaylayan ilk ülke oldu. Ülkemiz kadına yönelik şiddetle ilgili olarak AİHM’de mahkum edilen tek ülke.

2011 yılı, kadına şiddetin en çok konuşulduğu, tartışıldığı yıl oldu. Türkiye, Kadınlara Yönelik Şiddet ve Aile İçi Şiddetin Önlenmesi ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi’ni parlamentosunda ilk onaylayan ülke oldu. Ülkemiz kadına yönelik şiddetle ilgili olarak AİHM’de mahkum edilen tek ülke. Bu sözleşme, kadına yönelik şiddet, aile içi şiddet, kadına yönelik toplumsal cinsiyete dayalı şiddet, kadın kavramlarını tanımlıyor. 11 Mayıs 2011 tarihinde 47 üyesi bulunan Avrupa Konseyi’nden 13 ülke, sözleşmeye imza attı. Sözleşme Resmi Gazete’de yayımlanarak 29.11.2011 tarihinde yürürlüğe girdi. Sözleşmenin yükümlülükleri şöyle;
1) Düzenli aralıklarla her türlü şiddet eylemi hakkında istatiki veri toplamak.
2) Şiddetin biçim ve yaygınlığı ile eğilimini düzenlemek üzere anketler yapmak.
3) Şiddeti önlemek için yasal önlemler almak.
4) Cinsel suç faillerinin tekrar suç işlemesini engelleyen tedavi programlarının oluşturulması için önlem almak.
5) Şiddet mağdurlarına yasal ve psikolojik danışmanlık, mali yardım, konut, eğitim, öğretim ve iş bulma desteği sağlamak. Peki, bu sözleşme yükümlülükleri ülkemizde pratik olarak uygulanabilir mi? Bir ruh sağlığı profesyoneli olarak bizim ülkemizde kadına yönelik şiddetin altında batı ülkelerinden çok farklı dinamikler yattığını söyleyebilirim.

SORUN KADIN-ERKEK EŞİTLİĞİ SAĞLANMADAN ÇÖZÜLEMEZ
Ülkemizde kadına yönelik şiddetin kaynağı toplumun erkek egemen yapısıdır. Bu esas yapı değişmeden, kadın-erkek eşitliği sağlanmadan hangi önlemleri alırsanız alın, hangi yasaları çıkartırsanız çıkartın bu sorun çözülmez. Çalışmalarını beğeni ile izlediğim aileden sorumlu bakanımız Fatma Şahin’in kadına yönelik şiddet konusunda ‘okuldiyanet- asker’den yardım alınacağını, bu kurumlarda eğitime ağırlık verileceğinden bahsetmesi olumlu gelişme olmakla beraber esasa yönelik değildir. Kadına yönelik şiddetin önlenmesi aileden başlamalı. Özellikle doğumu izleyen 1. yılın sonuna kadar geçen dönemde anne-çocuk ilişkisindeki olumsuzluklar, annesin ruhsal sağlığının yerinde olmaması çocukta şiddet tohumlarının ekilmesine, güvensizlik duygusunun oluşmasına neden olur. Konuşma öncesi dönemde oluşan, daha sonraki ilişkilerde birey bilincinde olmaksızın etkinleşen ilk yaşantılar daha sonraki dönemlerde başka kişilerle yaşanacak olumlu ilişkiler ile telafi edilebilir. Ancak kişilik gelişiminin kurumlarca güvence altına alınmamış olduğu, kadınerkek eşitliğinin olmadığı bizim gibi toplumlarda telafi ancak şanstır. Devamı diğer sayfada